บทที่ 10 Episode10

  บ่ายของอีกวัน ฉันลืมตาตื่นมาพร้อมๆ กับอาการปวดเมื่อยตามร่างกาย ฉันหันไปมองคนข้างๆ ปรากฏว่านายขุนพลไม่ได้นอนอยู่ในห้องแล้ว

  ....ไปไหนของเขากันนะ?

  ฉันลุกจากที่นอนเดินมาเข้าห้องน้ำขานี่สั่นพับๆ อะ ฉันอาบน้ำชำระร่างกายออกมาใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องลงมาด้านล่าง

  ฉัน: ขุนพลไปไหนคะ

  ฉันเอ่ยปากถามแม่บ้านที่กำลังเดินออกมาจากครัว

  แม่บ้าน: คุณผู้ชายไปทำธุระค่ะ คุณผู้ชายบอกว่าถ้าคุณแตนหิวให้ทานข้าวได้เลย

  ฉันพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงว่าฉันน่ะเข้าใจในสิ่งที่แม่บ้านเขาพูด

  แม่บ้าน: คุณแตนจะทานเลยไหมคะ

  ฉัน: ยังค่ะ แตนขอออกไปทำธุระนอกบ้านนะคะ ฝากป้าบอกนายขุนพลด้วย

  พูดจบฉันก็เดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของป้าแม่บ้าน อย่าถามถึงลูกน้องนายขุนพลเลยค่ะฉันก็ยังไม่เห็นหัวพวกเขาเหมือนกัน สงสัยจะไปกับนายขุนพล

  ฉันนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านของตัวเอง บ้านที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ ฉันอาศัยอยู่บ้านหลังนี้กับพ่อน่ะ แม่ของฉันทิ้งฉันกับพ่อไปมีผัวใหม่ตั้งแต่ฉันหกขวบโน่น

  ฉัน: พ่อ พ่อจ๋า แตนกลับมาแล้ว พ่อ พ่อจ๋า

  ฉันตะโกนเรียกพ่อเสียงดังลั่นบ้าน

  พ่อ: อะไรของมึงไอ้แตน

  พ่อร้องถามพร้อมเดินไปนั่งที่โซฟา ฉันจึงเดินไปหาแล้วนั่งลงใกล้ๆ

  ฉัน: คิดถึง

  (ฉันโอบแขนพ่อมากอดไว้แน่น)

  พ่อยกมือขึ้นมาลูบศีรษะฉันเบาๆ

  พ่อ: เป็นอะไรของมึงห้ะ แล้วมึงหายไปไหนมา ถึงไม่ยอมกลับบ้าน รู้ไหมกูเป็นห่วง

  ประโยคคำถามของพ่อเกือบทำน้ำตาของฉันไหล ถึงฉันจะเกเร ชอบมีเรื่อง ชอบเที่ยว แต่ฉันก็ไม่เคยปล่อยทิ้งท่านให้นอนคนเดียว หรืออยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ สามคืนที่ฉันไม่กลับบ้านมาท่านคงเหงามากแน่ๆ

  ฉัน: แตนไปทำงานมา เขาให้แตนอาศัยอยู่ในบ้านของเขา ต่อไปพ่อก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว แตนไม่ได้อยากจะทิ้งพ่อนะ แต่เพื่อความอยู่รอด ความสุขสบายในวันข้างหน้าของเรา แตนจำเป็นต้องทำ แต่แตนจะมาหาพ่อบ่อยๆ มาทุกอาทิตย์เลยพ่อจะได้ไม่เหงาดีไหม?

  พ่อ: กูไม่เหงาหรอกเว้ย สาวๆ กูเยอะแยะนี่กูก็นัดเขาไว้ ใกล้ถึงเวลาจะไปหาแล้ว

  ฉัน: จะหาแม่ใหม่ให้หนูเหรอ

  (ฉันถามพ่อยิ้มๆ)

  พ่อ: กูก็อยากหาความสุขใส่ตัวบ้าง อยู่แต่กับมึงจนกูเบื่อขี้หน้ามึงล่ะ

  พ่อพูดออกมาอย่างขบขัน เห็นพ่อฉันพูดหยาบกับฉันแบบนี้แต่ท่านอะไม่เคยด่าหรือทุบตีฉันเลยนะคะ เราจะคุยกันเหมือนเพื่อนเล่นมากกว่า แมนๆ คุยกันไรงี้

  ฉัน: พ่อจะมีเมียใหม่หนูก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ขอให้เขาคนนั้นจริงจัง จริงใจ รักพ่อของหนูด้วยใจจริงก็พอ

  (ฉันพูดกับพ่อตามความรู้สึกของฉัน อย่างที่พ่อบอกนั่นแหละว่ากูควรหาความสุขให้ตัวเองบ้าง แล้วอะไรที่มันคือความสุขของพ่อฉันก็ไม่คิดขัดขวาง แถมยินดีด้วยซ้ำที่ท่านจะมีเมียใหม่ พ่อฉันยังไม่แก่นะคะ ยังดูหล่อ ดูดีอยู่เลยค่ะ อิอิ)

  พ่อ: พ่อต้องไปหาเขาแล้ว มึงจะไปด้วยไหม

  ฉัน: ไม่จ้ะ หนูก็ต้องกลับแล้ว ออกมานานเดี๋ยวเจ้านายจะว่าเอา

  พ่อ: เจ้านายมึงหญิงหรือชาย แล้วมีผัวมีเมียรึยัง

  ฉัน: เป็นผู้ชาย ยังไม่มีเมีย

  พ่อ: ดีจับเขาทำผัวเลย

  ฉัน: พ่อ

  พ่อ: กูล้อเล่น แต่ถ้ามึงจะจับเขาทำผัวจริงๆ กูก็โอเค รึเขาเป็นผัวมึงแล้ว5555

  (พ่อว่าพร้อมหัวเราะสะใจ)

  พ่อนะพ่อช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าไอ้เหี้ยขุนพลอะมันจับหนูทำเมียมาสองคืนแล้ว555

  ฉัน: หนูไปแล้วนะ นี่เงินใช้ได้ตามสบายไม่ต้องเกรงใจ

  (ฉันหยิบเงินปึกหนึ่งที่ขุนพลให้มาส่งให้พ่อ)

  พ่อ: เยอะไป

  ฉัน: เจ้านายหนูรวย แล้วเขาก็ใจดีมากๆ พ่อเอาไปเถอะ หนูยังมี

  พ่อ: อืม

  ฉัน: ดูแลตัวเองด้วย ให้ดีก็หาเมียมาดูแล

  พ่อ: มึงก็เหมือนกัน

  ฉัน: รักนะ

  พ่อ: เออ

  โบกมือบ๊ายบายพ่อเรียบร้อย ก็แยกย้ายกันไป ฉันนั่งแท็กซี่มาลงตลาดนัดเพราะฉันอยากกินผัดไทเจ้าประจำที่แสนอร่อยแต่ต้องรอคิวนานมาก กว่าจะได้ผัดไทมากินก็ปาไปหนึ่งทุ่มแล้ว ฉันไม่ได้สั่งมานั่งกินที่ร้านนะคะ สั่งกลับมากินที่บ้านแล้วก็สั่งมาเผื่อขุนพลด้วย

  กว่าจะโบกแท็กซี่กลับบ้านนายขุนพลได้ก็ปาไปสองทุ่มซึ่งไม่รู้ว่านายขุนพลจะกลับมาถึงบ้านรึยัง

  ที่จริงฉันไม่จำเป็นต้องกลับมาบ้านนายขุนพลก็ได้นะคะ ฉันจะหนีไปไกลๆ ก็ได้ ถ้าเขาไม่มีคลิปที่เราร่วมรักกันเมื่อคืนแล้วเอามาข่มขู่ฉัน

  [ย้อนกลับไปเหตุการณ์เมื่อคืน]

  หลังจากเสร็จกิจกรรมอันเร้าร้อน ฉันทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง ขุนพลเดินไปยังโต๊ะวางทีวีที่อยู่ปลายเตียงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา

  'อ่าส์ อ่ะส์ ขุนพล. ฉันเสียว เสียว อ่าส์ เสียวมาก'

  'อ่าส์ แรงอีก อ่าส์'อื้มห์'

  ฉันหันไปมองตามเสียงนั่น ขุนพลยืนถือโทรศัพท์มือถือ วิดิโอที่กำลังฉายอยู่ คือฉันกับเขาที่กำลังร่วมรักกันอย่างเมามันส์ หน้าของฉันเด่นชัดอยู่ในวิดิโอนั่น

  เมื่อฉันเห็นดังนั้นฉันก็รีบลุกจากที่นอนไปแย่งโทรศัพท์มือถือจากเขาทันที แต่ฉันก็แย่งมันมาไม่สำเร็จ?

  เพี้ยะ!

  เพี้ยะ!

  ฉันฟาดฝ่ามือย้ำๆ ไปทีหน้าของเขา ทั้งทุบ ทั้งตบ ทั้งถีบ ทั้งต่อย แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านได้แต่ยืนนิ่งๆ ให้ฉันกระทำ

  ฉัน: ทำแบบนี้ทำไม ฉันไปทำอะไรให้นายห้ะ ทำไมนายต้องทำกับฉันถึงขนาดนี้

  ฉันปล่อยมือออกจากลำตัวของเขา แล้วเอ่ยถามประโยคที่ฉันคาใจไปทั้งน้ำตา

  ขุนพล: มึงไม่ได้ทำอะไรให้กู ไม่เคยทำ แต่มึงเสือกเป็นคนที่กูอยากได้ อยากได้มากๆ แล้วกูก็ได้มึงมา กว่ากูจะได้มึงมามันไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่กูจะต้องปล่อยมึงไปง่ายๆ เหมือนกัน

  ฉัน: สารเลว

  ขุนพล: กูเลวมากกว่าที่มึงเห็นเยอะ อยู่ที่นี่ อยู่ในบ้านของกู อยู่สบายสบาย โดยที่มึงไม่ต้องทำอะไร กูก็มีเงินให้มึงใช้ โดยที่มึงตอบแทนกูแค่เรื่องบนเตียงก็พอ แต่ถ้ามึงไม่ยอมแล้วคิดจะหนี คลิปนี่ก็จะถูกปล่อยลงโซเชียลทันที

  ฉัน: คิดว่ากูกลัวไหม

  ขุนพล: กูรู้ว่ามึงเก่ง และมึงก็ไม่กลัวมึงยังไม่รู้จักกูดีพอว่ากูเป็นใคร เพราะฉะนั้นเชื่อคำกูแล้วพ่อมึงจะปลอดภัย มึงจะออกไปจากชีวิตกูได้ก็ต่อเมื่อกูไม่ต้องการมึงแล้วเท่านั้น

  ฉัน: กูไม่ใช่นางบำเรอ และกูก็ไม่ใช่ของเล่นของใคร กูมีค่ากูมีศักดิ์ศรี

  ขุนพล: เรื่องของมึง ไม่ใช่เรื่องของกู

  ปึก!

  พูดจบเขาก็โยนเงินให้ฉันปึกนึงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

  เจ็บร่างกายไม่พอยังต้องมาเจ็บใจอีกโดนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมากระทำย่ำยีจนไม่เหลือสิ้นดี สมเพชตัวเองฉิบหาย

  อยากให้ฉันอยู่เป็นของเล่น ฉันก็จะอยู่ ฉันจะเป็นทั้งนางบำเรอและของเล่นที่มันไม่ปัญญาซื้อเลยคอยดู...........!